چشم انداز تهران در افق برنامه سوم

برنامه ریزی شهری به مثابه سازماندهی فضایی سیاست ها و سیاست گذاری های کلان کشور در یک شهر است. از آن جا که شهرهای در حال پیشرفت، نیازمند چارچوبی برای رشد، پیش بینی منافع، ایجاد اثر گام به گام، ایجاد اثر مثبت اقتصاد شهری، ایجاد هم افزایی پایا، تحقق صرفه جویی های ناشی از مقیاس و تغییر نگرش از مواجه با مسائل به آینده نگری و آینده نگاری هستند، برنامه ریزی شهری به عنوان یک ضرورت بروز پیدا می کند. در حقیقت رسالت برنامه ریزی شهری توزیع منصفانه فضای توسعه در جهت عدالت اجتماعی، حفاظت محیط زیست، تعادل اکولوژیک و زیست پذیری، یکپارچگی سرمایه های ایجاد کننده توسعه، هماهنگی افقی (میان بخشی) و عمودی (ملی/ منطقه ای/ فضائی) بر بستر قلمرو جغرافیائی مشخص، حفظ هویت های فضائی به همراه تقویت وحدت ملی، برقراری پیوندها و همبستگی فضائی برای ایجاد مزیت های رقابتی و ایجاد چشم انداز آرمانی و بسیج اجتماعی برای تحقق آن است. لذا برنامه ریزی شهری نوعی برنامه ریزی توسعه در مختصات محلی و منطقه ای با اقتضائات خاص خود نظیر تنوع، تکثر و چندگانگی موضوعی، کنشگری، قلمرویی و … است. 
تاکنون بالغ بر ۴ دهه از برنامه ریزی شهری رسمی و تهیه طرح های مختلف توسعه شهری در ایران می گذرد. رویکردهای ابتدایی در تهیه طرح های توسعه شهری، مبتنی بر حل مشکلات با استفاده از اقدامات موضعی و بدون توجه به عوامل سبب ساز مسائل و مشکلات مذکور بوده است. با مطرح شدن مفاهیم توسعه پایدار، نگرش معمول یعنی نگرش کالبدی کنار رفت و نگرش توسعه پایدار(توسعه متوازن و متعادل در تمام ابعاد) جایگزین شد. یکی از رویکردهای نوین توسعه شهری بر مبنای نگرش توسعه پایدار، طرح استراتژی توسعه شهری (CDS) است.

جدیدترین اخبار

فرایند تدوین برنامه

فرایند تدوین برنامه